Wielkanocne życzenia w innej formie.

Znów zakwitły...zwabiły tysiące pszczół, wysłały niezwykły, słodki zapach i sięgają błękitnego nieba właśnie w Wielkim Tygodniu. Zdziczałe drzewa i krzewy, rządzące się swoimi prawami, nie zwracają uwagi na złe wieści, trudne wydarzenia, żyją swoim życiem, zgodnym z rytmem natury i to właśnie jest piękne.
Józków Sad, jakżeby go mogło zabraknąć...
Zanurzyłam się w jego tajemniczym pięknie i zapraszam Was do wędrówki po Wielkim Tygodniu, wśród tych kwiatów, gdzie cisza i spokój, gdzie trzeba stąpać delikatnie, by niczego nie spłoszyć.

Moje życzenia świąteczne dla Was Drodzy Czytelnicy będą dziś w innej formie, jeśli zechcecie przewędrujemy wspólnie Święte Dni Wielkiego Tygodnia, by w końcu ucieszyć się najprawdziwiej Cudem Zmartwychwstania.
Niech każdy z Was dopowie sobie to, co tu nie zostało dopowiedziane...

W Wielki Czwartek
Śpimy jak zwykle
w czwartkową noc
nieświadomi zbliżającej się chwili
nie podejrzewamy nawet
że ktoś może być sam
nie chce się nam czuwać
bo dobrze nam w swoim świecie
bezpieczni
że ktoś pokona za nas
dolinę ciemności
spokojni
że nie musimy podbiegać
z rozłożoną chustą poświęcenia
nie żądają od nas odwagi
więc zapominamy że nasze miejsce
jest pod Krzyżem
i przesypiamy kolejną
noc Miłości.

W Wielki Piątek
Dziś pod Krzyż przyszły
wszystkie smutki świata
cisną się w zapłakanych oczach
słabym głosem wyrywają się ze zranionych serc
jadą na inwalidzkich wózkach
popychają krzywdę zdrady
rzucają niedawne oszczerstwa
przekrzykują zapach alkoholu
i rozpychają się gwałtem nienawiści
a ramiona Krzyża
w delikatnym uścisku
przygarniają przyniesione kamienie i głazy
by przemienić je w diamenty
błyszczące w płomieniach zachodzącego słońca.
Już cisza
i dzieją się pod Krzyżem rzeczy niepojęte
które rozumie się jedynie
u stóp Krzyża.

W Wielką Sobotę
Lubię radość wielkiej soboty
przystrojonej grobami Pańskimi
w których Chrystus
spoczywa jeszcze w zapachu wiosennych kwiatów
wokół pełno
cichych modlitw i szeptów
przenikających przez biel
grobowych płócien
i wciąż to radosne oczekiwanie
na odwalony kamień
na bliskiego sercu Anioła
na spotkanie z szukającą Marią
i na dźwięk słów
nie zatrzymuj mnie.

Zmartwychwstanie
Idziesz Panie
w rezurekcyjnej procesji
prowadzonej głosem dzwonów
z chorągiewką w przebitej dłoni
a my za Tobą radośni
że minęła noc
i grób pusty
zapewnił nam wieczność
ile razy spotkamy Cię teraz
idącego do Emaus
i czy uda nam się
w porę rozpoznać
to co najważniejsze
przecież nasze drogi pokryte są kurzem.

Każdy kamień da się odsunąć...

Najpierw Hosanna, a potem...

Niedziela Palmowa otwiera Wielki Tydzień, ten czas kocham szczególnie, jest wyjątkowy, niepowtarzalny, sprzyjający modlitwie i refleksji.
Same dni świąteczne mijają szybko, ale w tym oczekiwaniu jest wyjątkowość, powaga i radość mimo cierpienia, bo ostatecznie Dobro zwycięża nad Złem, a Miłość nad Śmiercią.
Przyroda również wita nas nowym życiem, mimo całej sterty zeschniętych liści zalegających po zimie w wielu miejscach.

Czas błogosławiony

Biorę do ręki czas błogosławiony
ostrożnie zamykam go w sercu
strzegę przed ciekawskim spojrzeniem
które chciałoby zabrać mój czas
błogosławiony ciszą zamkniętą we mnie
jak ogień bezpiecznie obejmującą moje myśli
zamykam przestrzeń
i bronię do niej dostępu
by została zawieszona w krainie dobra
błogosławiącego ciszę
która otula serca szukające bliskości
w powiewie myśli podwójnych
jednakowo zamkniętych w ramionach
zapominam, że istnieje inny czas
bo tylko mój czas błogosławiony
odnajduję w moim sercu.

O pięknych tradycjach związanych z Niedzielą Palmową pisze Ismena, warto przeczytać jej kolejny wspaniały post https://szimena.blogspot.com/2022/04/wierzbna-kwietna-palmowa.html?showComment=1649570870082#c7807732207871138884

W tym wyjątkowym czasie lubię zatrzymywać się w miejscach, w których ludzie wiary oddawali swój hołd Jezusowi oczekującemu na Swoją Drogę Krzyżową.
Na powyższym zdjęciu Ogrójec kościoła p.w. Ducha Świętego w Żabnie.

Na moje okno " wystawowe" przywędrowały już pierwsze kartki, za które serdecznie dziękuję:
Małgosi https://papierowy-jarmark.blogspot.com/

jeszcze raz Małgosi ( tu strona główna) i Izuni https://kicikicitata.blogspot.com/

Eluni http://elizaart-handmade.blogspot.com/i Ismenie https://szimena.blogspot.com/

A ja już wykonuję części składowe do grzybków, bo taka tradycja.
Krem dostaną dopiero w sobotę, więc posiłkuję się zdjęciem sprzed kilku lat.

Z życzeniami przybędę bliżej Świąt...

Przemarzną czy nie? i tak każdego roku.

Drugi dzień kwietnia zaskoczył nas z samego ranka.
Tyle śniegu na kwiatach, które uwierzyły wiośnie.
Nasza magnolia znów walczy, jaki będzie efekt, czy mróz ją dziś pokona?
Cały rok czekamy na jej piękność, a tymczasem wystarczy jedna noc kwietniowa, tak jak daliom wystarczy jedna noc październikowa, wystarczy, by przekreślić marzenia i oczekiwania.
Nieprzewidywalność zdarzeń dotyka nie tylko ludzi, kwiatów też...

WIOSENNE IGRASZKI

Promień słońca
dotyka pąków
w których zamknięte są marzenia o wiośnie
delikatnie gładzi osłonki
zamykające radość przed światem
ale słońce jest uparte i wytrwałe
a jego siła zbyt duża
by kwiat mógł ukryć się
przed spragnionym wzrokiem
popatrz
jak pękają
ostatnie bastiony nieśmiałości
wynurza się
piękno zaklęte dotąd w zimowych chłodach
by cieszyć twoje serce
i wystawić je na promienie słońca
jeden pąk
i jeden promień
w cudownej symbiozie rytmu i barw
zapraszają cię
na ucztę wiosennego dotykania
marzeń
zbudzonych z zimowego letargu.

Może ten wiersz przywoła znów słońce, a ja prezentuję trzy amarylki, razem, zgodnie z obietnicą.

Jak zapewne pamiętacie, obywam się bez telewizora, co zapewne oszczędza mój ciągle zbyt mały czas i oszczędza moja psychikę, co najważniejsze. Ale serial " Stulecie Winnych" oglądam zawsze z wielkim zainteresowaniem, bo powieść już dawno temu przeczytałam.
Polecam " Początek", w którym znakomita pisarka wraca do czasów młodości Broni, matki, babci serialowej, niezwykłej kobiety, której mądrość służyła kilku pokoleniom rodu Winnych.
Autorka nakreśliła piękny portret kobiety, matki- Polki niosącej na swych barkach losy wielu...
Te niezłomne kobiety pracowały, walczyły, rodziły dzieci, opłakiwały bliskich i miały jasno sprecyzowany system wartości.
Szkoda, że takie wzorce odchodzą w zapomnienie, a świat zachwyca się miernością.

Słońca Wam życzę i pogodnego nieba...

W radosną niedzielę Wielkiego Postu.

W połowie Wielkiego Postu przypada niedziela radości, czyli różowa.
Radość jest potrzebna każdemu człowiekowi do normalnego funkcjonowania i każdy czas niesie ze sobą różne drobne radości.
Jedną z nich jest widok pierwszych kwiatów, które pojawiają się w niespodziewanych miejscach, czasami wbrew naszym oczekiwaniom, jakby chciały podkreślić swoje naturalne prawo wyboru.
Lubię podziwiać kwiaty za ich siłę przetrwania, za pokonywanie trudności, a ich obserwacja dodaje nam również sił w zmaganiach z codziennością.

Fiołki na stałe zadomowiły się wokół naszego domu, a ich pojawienie zawsze zwiastuje wiosnę.

Stokrotki towarzyszą nam cały rok i też cenimy ich przywiązanie oraz skromne piękno.

Martwią mnie prognozy pogody na najbliższy czas, te zwiastujące przymrozki, bo magnolia już " pęka", ma mnóstwo pąków, ale czy nie padnie ofiarą zimna?

A u mnie na obrazach zawitało ciepło.
I zagościły polskie kapliczki, które zawsze budzą w moim sercu najcieplejsze uczucia.

Nadszedł też czas na rozwiązanie trudnej zagadki, z którą świetnie poradziło sobie kilka Osób, a pierwszą z nich była Janeczka z https://mojechwilewytchnienia.blogspot.com/
Do tej pory nie zwracałam uwagi na wyrastający chrzan, jakoś zawsze zauważałam go, gdy jego potężne liście zasłaniały inne kwiaty, w tym roku zastanawiałam się co to takiego wyrasta i liczyłam na coś ozdobnego, ale pamiętałam, że tam " wciubiłam" chrzan z racji braku miejsca w moim ogrodowym przeglądzie rozmaitości. Brawo dla Janeczki ( będzie niespodzianka) i wszystkich wnikliwych obserwatorów przyrody.
Wyczerpuję też zapasy książek do przeczytania, dziś polecam opowieść o misternym tworzeniu królewskiej sukni ślubnej w powojennej Anglii, w której toczą się losy zwyczajnych dziewcząt marzących o pięknej miłości i rodzinnym szczęściu, mimo braków podstawowych srodków niezbędnych do życia.

Dawno nie było u mnie poezji, to trochę dlatego, że zdecydowałam się na codzienną publikację wiersza i obrazu na fb, a to jednak pochłania sporo czasu.

Wiosna

Rozszalała się wiosna
jak młodość nieposkromiona
zakochani bujają w obłokach
może ludzie zaczną się uśmiechać
gdy zobaczą kwitnące jabłonie,
nic nie jest pewne
z bielą płatków opadną nadzieje
zieleń utraci soczystość
serca zgorzknieją przedwcześnie,
nie tęsknij za młodością
poszukaj jej w trawach
zaczaruj łąkę i las
obudź uśpione marzenia
zmieszaj z pyłem księżycowym
podlej poranną rosą
poszukaj dwóch podobnych stokrotek
a niemożliwe stanie się możliwe,
zatrzymaj wiosnę w sercu
żeby nie mogło się zestarzeć
otwórz okno
zaproś kosa do stołu
nie pozwól umrzeć marzeniom …

Do następnego spotkania.

"Każdy dudek ma swój czubek", a zagadka w tle.

Te kolorowe, śmiesznie zachowujące się ptaki, fascynują mnie od dawna. Czasami pojawia się taki osobnik w okolicy, ale nie chce pozować do zdjęcia.
Dlatego zmuszona byłam do namalowania kolorowego dudka, własnego, który nie będzie uciekał i na pewno " nie wystrychnie mnie na dudka" :-)))

Tymczasem podglądam kowaliki i słucham pierwszych bywalców mojego przydomowego lasku.
Podziwiam amarylki, rozkwita ta trzecia ostatnia, którą powitałam z wielkim wzruszeniem, bo jej Ofiarodawcy nie ma już wśród nas.
Amarylka jest piękna i obdarowała mnie młodą cebulką, którą po przekwitnięciu kwiatów matki, zamierzam wyhodować.
W następnym poście zaprezentuję wszystkie trzy moje piękności.

Poziomki jeszcze drzemią, więc polecaną książkę sfotografowałam w towarzystwie amarylki.
A książka mnie zafascynowała, bo osnuta jest wokół twórczości słynnego malarza Edwarda Muncha, a w sposób szczególny traktuje o jego najsłynniejszym obrazie " Krzyk".
To debiut pisarski Lisy Stromme, ale przyznaję, niezwykły. Autorka ukazuje emocje targające wręcz ludźmi, dla których sztuka to życie, a życie to sztuka. Jestem pod wrażeniem jej interpretacji wspomnianych przez nią obrazów, a szczególnie żywiołu kolorów. A tłem jest oczywiście miłość, szalona, która z wielu powodów nie może się spokojnie spełniać. Warto przeczytać...

W moim ogródku zaczyna się coś dziać:-)
Jedne roślinki się ociągają, inne są już ciekawe świata.
Moja trudna zagadka brzmi: Kim jest ten "osobliwy" osobnik? Dla pocieszenia powiem Wam, że całkowitej pewności nawet ja nie mam. Wiem co tam rosło w ubiegłym roku, ale żeby tak wyglądać we wczesnym dzieciństwie??? Sama nie wiem. A więc zgadywankę czas zacząć.

Dziś post jest krótki z powodu mojej ciekawości, jakich to odpowiedzi udzielicie???
Do dzieła.

Marzec niech bedzie kwiatowy.

Staram się ocieplić klimat kwiatami na obrazach i w doniczkach.
Wpadł mi dziś w ręce " Rok polski", Zofii Kossak, a w nim trochę ciekawych informacji o marcowej pogodzie:-)
" Pogoda czy to w marcu, czy w każdym innym miesiącu zależy od płanetników, zwanych także chmurnikami. Jest ich sześciu prostych, a siódmy kulawy.Wszyscy bracia rodzeni. Ciągną chmury na linach i spuszczają deszcze. Kiedy wypróżnią obłoki, lecą nad jeziora,a ich toboły wtedy maluśkie, bieluśkie, wysokie. Dopieroż kiedy wracają, to bure chmurzyska brzuchami zawadzają o drzewa.Płanetniki czasem zachodzą na ziemię..."
W tym roku, na szczęście nie noszą tych burych worków, ale dobrali się do mrozu i wiatru i nie odpuszczają!!!

Dlatego ciesze się z kolejnej amarylki, zakwitła druga z prezentowanego niegdyś zdjęcia, ta z dwoma pąkami i jest biała, trzecia jeszcze dywaguje, a czwarta ani myśli ruszyć!

Ustawiłam je obie, żeby pokazać jak bardzo różnią się wielkością kwiatu.
Czerwona ma ogromne kwiaty, ale tylko dwa, biała ma mniejsze, ale będzie mieć kilka.
Komplet kwitnących kwiatów uzupełniają nieliczne krokusiki, którym udało się oprzeć nornicom. 

Widok z mojego balkonu – przedwiośnie

Wstaje dzień
rodzi się nadzieja
i pierwszy promyk ciepła
pękły pąki
zawstydzone dojrzałością krokusów
stokrotka rozrzuca dywan
u moich stóp
tyle ciepłej bieli na polach
zatrzymanej w płatkach kwitnienia
skowronek pod niebem
nawołuje do pracy
wieś zbudzona do życia
bierze w dłonie grudkę ziemi
a mój Chrystus
błogosławi nowemu życiu
zwyczajnie – od lat tak samo
błogosławi
ptakom siadającym
na gałęziach dzikiej róży.

Tęsknimy za słońcem, błękitem nieba, za ciepłem, za normalnością, której pozbawia się nas w ostatnich czasach.
Chyba musimy się nauczyć twardego życia, inaczej nie przebrniemy przez to wszystko...
A przecież są bazie i niebo też czasami jest prawdziwie błękitne...

Na wszelki stres dobre są ciasteczka orzechowe z kawałkami czekolady.
W wolnych chwilach zaglądam na blogi kulinarne, a gdy coś "wpadnie mi w podniebienie" natychmiast zapisuję w kajeciku.

Efekt mojego łakomstwa przypomni się ze zdwojoną siłą gdy trzeba będzie ściągnąć z siebie zimowe płaszcze i kurtki!!!
Dla tych co lubią baśniowe powieści, zamieszczam tytuł, który mimo swej nierealności ma ciekawą fabułę, można zaryzykować przeczytanie.

Pozdrawiam, jak zawsze, szczerze i serdecznie.

Nenufary na trawie:-)

Scena z " Nocy i dni", gdy Toliboski nie bacząc na piękny garnitur zrywa kwitnące nenufary, wprawiała wiele kobiet w zachwyt. Nenufary od zawsze mnie zachwycają, ale biorę stronę Bogumiła i jego codziennej, wiernej, odpowiedzialnej miłości. Moja imienniczka, Barbara nie imponowała mi swoim zachowaniem, ale nenufary w końcu trafiły na moje płótno, bo cóż winne kwiaty?

Jedyna kępka krokusików, która zdołała się ukryć przed nornicami, wygląda jak nenufary w trawie- takie moje skojarzenie.
Na szczęście stokrotki nie są przysmakiem gryzoni i już cieszę się obecnością tych małych piękności, które zasiedlają wszystkie nasze trawniki.

Przebiśniegi też oparły się szkodnikom w minimalnym stopniu.

A to pierwsza z amarylek zapowiadanych dwa tygodnie temu w moim poście. Pierwsza z lewej na tamtym zdjęciu przystroiła się w taką sukienkę. Czekam na dwie kolejne.

Chociaż tłusty czwartek ( smutny w tym roku) już minął, taki lany chrust można przygotować w trakcie obiadu wg przepisu Maniusi
 https://www.kulinarnamaniusia.pl/2022/02/chrust-lany.html

Kolejną polecaną przeze mnie książką jest " Stulecie", opowieść o czterech kobietach, z czterech pokoleń, którym przyszło się zmagać z trudną rzeczywistością.
Pierwsza z nich, Sara Suzanne, swoją siłę przekazuje w genach córce, wnuczce i prawnuczce.
Warto poświęcić trochę czasu na dobrą lekturę.

Kończę z życzeniami pokoju i spokoju na nadchodzący czas.