Czas na opowieść o...krawcowych...

Odkąd sięgam pamięcią, ładne elementy nabytej garderoby zawsze wprawiały mnie w dobry humor, ale nie od zawsze można było je mieć.
Rozpoczęcie roku szkolnego zawsze było okazją do zakupu czegoś nowego:-)
Ponieważ urodziłam się w ubiegłym wieku na początku lat sześćdziesiątych, dużą rolę w zakresie mojego " przyodziewku" odegrały krawcowe.
Dziś to ginący zawód, ale kiedyś szyło się wszystko. Ale zacznijmy od początku.
Mała Basia miała kilka pięknych, chińskich sukienek kupionych w Wiejskim Domu Towarowym, w którym jej Mama była ekspedientką. W tamtych czasach chińskie ubranka dla dzieci były szyte z najlepszych materiałów, były śliczne, pięknie wykończone, z ciekawymi dodatkami.
Ale kiedy trzeba było uszyć białą sukienkę do sypania kwiatków pojawiła się w moim życiu pierwsza krawcowa, pani Irena.
Mieszkała w drewnianym domku, nieopodal sklepu, w którym pracowała moja Mama.
P. Irenka nie miała własnych dzieci, wyglądała na wiekową osobę i była bardzo miła.
Spodobały mi się wizyty u niej... od wielu już lat odwiedzam ją na wiejskim cmentarzu...
Gdy zaczęłam się przemieniać w podlotka, chińska odzież była zbyt mała, więc pojawiła się P. Marysia. 
Była ekspedientką w sklepie spożywczym, ale miała smykałkę do szycia i " obszywała" mnie na wszystkie szkolne uroczystości.
Ona też uszyła dla mnie suknię ślubną z żorżety " upolowanej" w " peweksie po wielu miesiącach odwiedzania tego typu
sklepów w Polsce południowej. 
Kto pamięta rok 1982, wie o czym mówię, bo sklepy świeciły pustkami i nawet peweksy oraz z ogromnym wyrzeczeniem zakupione dolary, nie pomogły w tym zakresie.
Ale P. Marysia zakończyła przygodę z szyciem i musiałam poszukać kolejnej krawcowej.
P. Marysię też już odwiedzam na tym samym co P. Irenkę, cmentarzu...
Kolejny wybór padł na sympatyczną P. Jasię, która starała się sprostać moim modowym projektom.
Przez kilka lat to właśnie ona spełniała moje marzenia.
Kiedy poszłam do pracy w Gorzycach dowiedziałam się, że w tejże miejscowości, kilka lat młodsza ode mnie Danusia, zgłębiła tajniki szycia od swojej mamy. 
Danusia potrafiła wyczarować wszystko, co mi się zamarzyło. Wiedziała co trzeba ukryć w mojej figurze, a co wyeksponować. 
Moje garsonki, sukienki, bluzki i spódnice były oryginalne, niepowtarzalne i na każdą większą uroczystość szyte na " wczoraj".
Kiedy Danusia wyszła za mąż, ze względów rodzinnych zarzuciła ten rodzaj pracy.
A ja odkryłam Agatkę, równie zdolną, sympatyczną i szaloną w tym temacie jak ja.
Agatka szyła mi nawet na " przedwczoraj" :-)
Moje " ciuszki" nie były markowe, niewiele mnie kosztowały, ale były śliczne i niepowtarzalne.
Z Agatką też " oszukiwałyśmy" ludzi tak, że dawali mi o dwa rozmiary mniej niż było w rzeczywistości.
Ale Agatka wyjechała z rodziną do USA, dla mnie to było straszne rozstanie.
Na szczęście Danusia powróciła do krawieckiego fachu, a ja wróciłam do Danusi. 
I znów były kreacje, pomysły, przeróbki i kombinacje, wszystko za nieduże pieniądze, z dużą dawką radości.
No i nadszedł czas, gdy Danusia powiedziała, że koniec z szyciem kreacji, najwyżej może mi coś przerobić, czas zrobił swoje, obie jesteśmy babciami:-)
I znów coś się powtarza.
Moja Mama w swej starości nie akceptowała ubrań wykonanych z byle jakich materiałów, niedbale uszytych, tęskniła za tymi, które były kiedyś...
Ja też nie akceptuję ubrań co mają pasować na każdego, " pasuje od 36 do 44", jak mówi opis.
Nie akceptuję seryjnych sukienek, sweterków które kulkują się od samego patrzenia na nie:-)
Nauczycielska emerytura nie pozwala mi bywać tam, gdzie ubierają się ludzie bardzo zamożni.
Ale nie cierpię z tego powodu.
Wyciągam moje fatałaszki z szaf, coś przerobię, coś doszyję, przypomnę sobie historię związaną z każdym z nich.
Jak chociażby ten żakiecik, ciągle dobry, w którym przed 25 laty jako dyrektor Gimnazjum wraz z Wójtem witałam Cudowny Obraz MB Częstochowskiej w naszej parafii.
Każda rzecz ma przecież swoją historię...

Nadal " czynny"  żakiecik czasami zakładam...mimo, że liczy sobie ponad ćwierć wieku.

Tym wspomnieniem chcę podziękować osobom, które " nie stały na świeczniku", ale swoją rzetelną pracą sprawiały innym codzienne radości, przy okazji ciężko pracując na utrzymanie rodziny.
Dziękuję moim wspaniałym Krawcowym, dzięki którym mogłam zawsze elegancko wyglądać i mieć dobre samopoczucie, co w ścisły sposób przekłada się na atmosferę w pracy.

Moje wspomnienia współgrają z końcówką wakacji, które spędziłam wraz ze swoimi Wnukami w scenerii SIEDLISKA, jak to określił prof. Święch będąc w komisji konkursowej w trakcie oceniania prac " Malowanej Chaty".

Kocham to nasze " siedlisko", a w oknie starej chatki zawsze migocze płomyczek lampki by mi przypominać o Tych, co odeszli do innego świata.

Wszędzie sieją się " panienki", a ja dziękuję za każdy dzień utrudzenia pośród rozlicznych zajęć.

Wylosowałam też dziś " bożą krówkę" i taki oto cytat znalazłam na wewnętrznej stronie opakowania:
" Troska o dziecko jest pierwszym i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka" / św. Jan Paweł II /

Te słowa powinny zawisnąć w każdym domu i w każdej szkole żeby " kłuły oczy"...

Ze szkołą jestem związana poprzez swoją pracę oraz czwórkę Wnucząt uczęszczających do szkół podstawowych.
Jak co roku, od lat, 1 września rozpocznę od uczestnictwa we Mszy św. bo nie jest łatwo współczesnym uczniom odnaleźć się w tym labiryncie ofert i zdarzeń.

Wszystkim Uczniom życzę systematyczności, wytrwałości i spotkania ofiarnych nauczycieli.
Wszystkim Nauczycielom i Pracownikom szkoły życzę sił i wytrwania w odpowiedzialności wychowania powierzonych dzieci na mądrych i dobrych dorosłych ludzi.
Wszystkim szkolnym Emerytom życzę realizacji życiowych pasji i choć czasem spotkania się z wdzięcznością dawnych podopiecznych.
Niech nadchodzący rok szkolny będzie bezpieczny dla Wszystkich.

Choć zmienia się świat, pewne sprawy pozostają niezmienne.

Dwie sprawy z ostatnich dni skłoniły mnie do refleksji i wysnucia wniosków, że są rzeczy i sprawy na tym świecie, które mimo zachodzących w nim gwałtownych zmian, pozostały nadal takie same.
Zacznę od tej prozaicznej, która łączy się z moim nieposkromionym apetytem na domowe ciasta.
W dobie łatwego dostępu do tysięcy przepisów kulinarnych, ja wybieram te najprostsze ciasta z dawnych lat, tym razem jest to kruchutkie ciasto z " węgierkami", takie jak kiedyś piekła Mama w "bradrurze" pieca starego domu.
W przypływie tęsknoty zdaje mi się czasami, że widzę unoszący się z komina dym i  choć wiem, że nie pojawi się nigdy naprawdę,
to i tak wierzę, że go czasami widzę oczyma mojej duszy...
A obok domu nadal kwitną te same kosmosy, które sieją się same od niepamiętnych czasów.

Druga niezmienność świata to budowanie dziecięcych " baz".
W czasach mojego dzieciństwa, potem w czasach dzieciństwa moich synów, szukało się ustronnego miejsca w lesie, obok mostu na Żabnicy, w sadzie, w zagajniku, gdzieś za domem.
To miejsce, dobrze " zagospodarowane" służyło za schronienie przed resztą świata.
Można było sobie tam przynieść kanapki wykonane z prostych, dostępnych zawsze w domu, produktów i oranżadę lub kompot bo przecież był tam " stół" wykonany z deski opartej na dwóch starych cegłach.
W " bazie" były różne skarby skrzętnie zbierane przez użytkowników " bazy", a więc kamyki, piórka zgubione przez ptaki i oczywiście kwiatki z przydomowego ogródka.
" Baza" była systematycznie upiększana i sprzątana, miała też przywilej podsłuchiwania dziecięcych tajemnic.
Tajemnicze miejsce zapewniało świetną wakacyjną zabawę i dostarczało pomysłów na kreatywność.
Mogłoby się zdawać, że w dobie telefonów komórkowych i komputerów, " baza" odejdzie w zapomnienie, a tymczasem kolejne pokolenie buduje "bazy". 
Oczywiście przy " grubszych" robotach wymagających cięcia, gięcia i noszenia ciężarów przydaje się babcia, która z radości zapomina o swoim zacnym wieku i prawie do odpoczynku.
Ileż radości daje taka " baza" wnukom i ile babci skoro postanowiła umieścić ją w poście.
Ta nieprzemijalność pewnych zachowań daje nadzieję na trwałość międzypokoleniowych więzi i kreatywność dzieci pomimo zbyt wielu " udogodnień".
Babcia chętnie dzieli się kwiatami, które jeszcze w sierpniu wabią motyle i pozwalają odpocząć oczom.

I choć dawno minęło święto Matki Bożej Jagodnej, zapragnęłam w tym otoczeniu letnich darów przyrody namalować w stylu ikony na starej desce,  Maryję tak chętnie odwiedzającą każdą współczesną Elżbietę, która otworzy serce na Jej dobroć...

A teraz dla Was zadanie i prośba:

Napiszcie co dla Was jest taką nieprzemijającą sprawą, która trwa wbrew modom i zmianom.
Jestem ciekawa Waszych doznań w tym zakresie.
Serdecznie pozdrawiam.

A gdy będziemy schodzić z tego świata, niech nas, niosących pełne naręcza dobrych czynów...

Tak, my wszyscy, wierzący i niewierzący będziemy kiedyś schodzić z tego świata...
I bez względu na światopogląd powinny po nas zostać naręcza dobrych czynów.

Ludowe powiedzenie mówi, że " jedna jest sprawiedliwość na tej ziemi, każdemu trzeba umrzeć".
W tym temacie nic nie zmienimy, ale dobrze, że dzień i godzina są przed nami zakryte.
W tytule posta zacytowałam fragment błogosławieństwa bukietów ziół, przypadającego w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, które znane również jako Zaśnięcie NMP, a w wersji popularnej to dzień Matki Bożej Zielnej.
Dla mnie to dzień szczególny, bo moja Mama urodzona 13 sierpnia świętowała swoje imieniny 15 sierpnia, a w wigilię święta Wniebowzięcia  O. Maksymilian Kolbe zakończył ziemski żywot w głodowym bunkrze oddając życie za ojca rodziny, Franciszka Gajowniczka. 
W taki szczególny dzień poświęcony św. Maksymilianowi, przed 44 laty Barbara i Kazimierz powiedzieli sobie sakramentalne TAK
i każdego roku dziękują za wszystko, co na tej wspólnej drodze zostało im postawione.

Tradycja Maryjnego święta i Maryjna duchowość kultywowana w rodzinach, z których oboje wyszliśmy jest wielka, dlatego wykonanie bukietu z ziół i kwiatów jest dla mnie rzeczą oczywistą od zawsze. Uwielbiam wychodzić w pola i wyszukiwać zioła, to czas, gdy przemawia natura...

Cieszy mnie fakt, że ta tradycja stała się bardzo powszechna, podobnie jak tradycja wykonania wieńców dożynkowych, a dzięki dużemu zasięgowi w mediach społecznościowych rozszerza się na tereny całej Polski. Prężnie działające w ostatnich latach Koła Gospodyń Wiejskich wykazują w tym temacie duże zaangażowanie. I dobrze. Nasza polska kultura jest tak bogata, że nie musimy na siłę wprowadzać zapożyczonych z innych rejonów świata zwyczajów, wystarczy, że będziemy należycie pielęgnować własne.

W drodze do miejscowego Sanktuarium w Odporyszowie zauroczył mnie widok bocianiej pary, zapewne żegnającej się powoli z naszą gościnną Ojczyzną ( dzieci już dawno opuściły domostwo- gniazdo).

Na ten widok i na widok łąk mieniących się purpurą i fioletem ( krwawnica pospolita i wrzos) oraz sierpniowym złotem ( nawłoć) ogarnia mnie nostalgia, coś odchodzi, na coś znów trzeba będzie czekać, ale tak to w życiu bywa. Dzięki tej zmienności i nieoczywistości uczymy się cenić pewne sprawy.

Pożegnanie zawisło w powietrzu
sierpniowe słońce rozpala wrzosowiska
wibruje gorące powietrze na złotych wiechach nawłoci
purpurowy dywan krwawnic przygląda się bocianiej parze
dziękującej w cichości za gościnę
czas pożegnania ludzi i ptaków
wędruje w świąteczne popołudnie do Wniebowziętej
Odporyszów jest na wyciągnięcie ręki...

A w ogrodzie królują sierpniowe piękności, mieczyki albo inaczej gladiole.

Roztańczone lato niech pozostanie z nami jak najdłużej...

Zrobiłam zdjęcie dojrzałej Miłości...

Lato dojrzewa w pełni. Wakacyjny czas urlopów sprzyja przyglądaniu się tej dojrzałości. Jakże ona jest piękna. Pęcznieje dobrem, plonami, smakiem, ciepłem.
Ostatnie upalne dni, a nawet wieczory i noce, sprzyjały zatrzymaniu się i wchłanianiu darów lata.

Zmęczone upałem, ubite ulewą floksy zaścieliły stare schody pachnącym kwieciem i sprowokowały mnie do sięgnięcia po farby akwarelowe.

Zajęta mocno Wnukami zastanawiałam się nad tematem sierpniowego posta, gdy niespodziewanie wpadła mi do ręki
książeczka z myślami na każdy dzień roku Phila Bosmansa, którą kiedyś otrzymałam w podarunku od naszej Kochanej Małgosi https://papierowy-jarmark.blogspot.com/
Tęskno mi za jej wpisami i pięknymi karteczkami oraz albumami, którymi nas zachwycała i ciągle liczę na to, że powróci do naszej blogosfery.
Otóż na dzień dzisiejszy wpisana jest taka myśl:
" Zacznij naprawdę żyć. Żyj! Zatańcz, gdy świeci słońce, zagwiżdż, gdy spadnie deszcz, a poczujesz, że zostaliśmy stworzeni do radości."
Te słowa mają głęboki sens. Każda pogoda, każdy czas, każda chwila niesie coś dobrego, co trzeba wyłuskać, czasem z trudem, ale inaczej nie można żyć. Szkoda czasu na oczekiwanie na coś ekstra wspaniałego, bo dni upływają zbyt szybko, by można było sobie pozwolić na marnotrawstwo radości.
Życie na wsi uświadamia mi dobitnie, że przyroda nie czeka, że czas nie czeka.
Tuż przed naszym domem, jeden z gospodarzy obsiewa swój zagonek zbożem.
Dopiero cieszyłam oczy złotem dojrzałego zboża:

By niebawem oglądać ściernisko:

A już dziś rolnik zaczął przygotowywać pole do zimy:

Lubię tę przemijalność, jest prawidłowością i każdy obraz jest potrzebny i jest na swoim miejscu, w swoim czasie.

A skoro mowa o dojrzałości to podzielę się z Wami obrazem, który Was zapewne zachwyci.
Otóż w ostatnią niedzielę, przy wyjściu z kościoła zobaczyłam dojrzałą Miłość. 
Oboje byli wiekowi. On szedł z trudem zmęczonym krokiem. Ona trzymała się jedną ręką jego ramienia, a druga podpierała się laską. Szli wolno. W pierwszej chwili przyszła mi do głowy taka myśl: kto tu kogo prowadzi?
Szłam tuż za nimi i szybko zrozumiałam, że ich oboje prowadzi dojrzała Miłość.
Mają siebie mimo tych wiekowych niedogodności i trudności.
Piękny obraz, razem w tym, co kochają, bo dzień świąteczny zaczęli od mszy świętej w miejscowym kościele.

Dobry obraz dla tych młodych, których pierwsza kłótnia mobilizuje do złożenia pozwu o rozwód!
Nie znam tych ludzi, ale wiem, że są szczęśliwi skoro ich Miłość przetrwała tyle lat.
Dla nich i wszystkich takich Par te oto kwiaty:

A w ogrodzie tak dużo się dzieje, już po zbiorach lawendy i zaczęły już kwitnąć hortensje i dalie.
Do dalii mam szczególny sentyment, bo pamiętam je z dzieciństwa, a w tych wspomnieniach przewija się korowód Postaci, moich znajomych, których zachowała moja wdzięczna pamięć.
Rzeczona lawenda powędrowała do bliskiej Osoby, a dalie zaczynają swój spektakl.

 

I wieczornym zdjęciem żegnam się z Wami życząc na najbliższy czas sierpniowy takiego właśnie spokoju...

Koloryzowanie dawnych wspomnień.

Na brak aparatu fotograficznego w czasach mojego dzieciństwa i młodości utyskiwałam już wielokrotnie, więc tego czynić już nie będę
i postaram się słowami namalować obrazy, których nie ma na kliszach.
Ismena, która potrafi cudownie tkać swoje wspomnienia, sprowokowała mnie ostatnim swoim postem do snucia "opowieści pociągowej".
I chociaż mój dom był oddalony o 5 km drogi od najbliższej stacji PKP, to jednak pociąg z konieczności wpisał się w moją pamięć.
A im człowiek starszy, tym mocniej koloryzuje dawne wspomnienia.
" Szczucinka" czyli pociąg pasażerski kursował w latach 1906-2000 na trasie niespełna 50 km od Szczucina do Tarnowa przez Dąbrowę Tarnowską i Żabno.
Dla licznej grupy robotników pracujących po 2. wojnie światowej w niedomickich i tarnowskich zakładach przemysłowych był przez wiele lat jedynym środkiem transportu. Tzw. autobusy robotnicze zostały uruchomione w późniejszych latach.
" Szczucinka" była również zbawienna dla uczniów uczęszczających do szkół średnich, a mieszkających w miejscowościach, przez które przebiegały tory.
Na autobusy nie można było liczyć, ilość kursów i miejsc była niewspółmiernie mała do lokalnych potrzeb. Nawet w pociągu o kilku piętrowych wagonach brakowało miejsc siedzących.
Dla nas młodych nie stanowiło to problemu. 
Na trasie Olesno- Dąbrowa Tarnowska nie opłacało się siadać, ale już podróż do Tarnowa trwała dłużej.

Przez cały okres studiów takim składem jeździłam do Tarnowa, a następnie z Tarnowa do Krakowa już zupełnie innymi pociągami
( zdjęcie z zasobów internetowych).
W miesiącach " niezimowych" na stację PKP w Oleśnie przywoził mnie, a w drodze powrotnej do domu, przyjeżdżał po mnie motocyklem mój Tato lub Brat.
Ale w zimowych miesiącach trzeba było przez 5 km nieść bagaże ( z trudem wypożyczone na ograniczony czas skrypty i uczelniane podręczniki oraz zamkniętą w słoikach żywność na kolejne dwa tygodnie studenckiego wyżywienia).
Nikt nie narzekał, możliwość zdobywania wiedzy na studiach dziennych w Krakowie rekompensowała wszystkie trudy i budziła powszechne uznanie w środowisku lokalnym.
W pociągu spotykali się nieliczni studenci z okolicznych wiosek studiujący w Krakowie. 
To były również towarzyskie spotkania, w dobie braku telefonów, każda rozmowa i spotkanie były radością. 
W czasach wcześniejszych, licealnych, pociąg towarzyszył nam nie tylko w drodze. 

Jako ciekawostkę podam fakt, że mieszkający blisko torów koledzy nie przychodzili na odległą stację, bowiem maszynista zwalniał pęd maszyny w polach do takiej prędkości, że tamtejsi młodzi pasażerowie wskakiwali w biegu ( dziś sytuacja niewyobrażalna).
Nasz ogólniak, równie stary, był usytuowany blisko torów. Ziemne boisko sportowe od torów kolejowych oddzielała tylko siatka.
Na długich przerwach zasiadaliśmy grupami na trawniku, a jeśli za sterem maszyny był młody pracownik, zwalniał, trąbił i uśmiechał się do jeszcze młodszych dziewcząt:-)
Część bardziej " luzackich" uczniów wybierała okolice torów kolejowych na wagary.

I jak tu nie wspominać tych odległych w czasie chwil.
Dziś stacyjne budynki są mocno zniszczone, ale całkiem poważnie mówi się o reaktywowaniu " Szczucinki".
 Póki co, raz w roku pojawia się kurs retro na trasie Tarnów- Żabno, gdzie tory nie zdążyły się jeszcze zakrzaczyć.
Pojawienie się pociągu retro budzi sporo sensacji i ma swoich zwolenników.

Ileż rozmów odbyło się na poczekalni i przy torach w oczekiwaniu na pociąg...

Pozostały wspomnienia, które z czasem przybierają kolorowe barwy i pozwalają puścić w niepamięć zmęczenie,
zmarznięte nogi w przemoczonych na polnych drogach, butach, przeciążone ręce od dźwigania niewygodnych bagaży.
Dobrze, że pamięć pozwala wybierać to, co dobre...

Skoro lipiec minął półmetek, to prezentuję część moich lilii, które mimo wiosennych zmagań z aurą ocaliły wiele piękna.

Ich różnorodność i rozmieszczenie w różnych częściach ogrodu, sprawia, że nieustannie się nimi zachwycam.

A poniżej lilie u Bł. Karoliny w Wał- Rudzie, gdzie tak często i z radością  spotykam się z naszym Maksem bo łączy nas wiele wspólnych wartości...

Pozdrawiam serdecznie, również z tego wyjątkowego miejsca przed chatą Karolinki.