Zanurzam się w lipcowym pięknie.

Inny temat był w planach, ale moje kwiaty ogródkowe tak mną zawładnęły, że fotografii wystarczyłoby na sto postów.
Spędzam z nimi urlop, pracując. Wiadomo, że nie ma nic za darmo i one też nie będą za darmo czarować.
Są w stanie zabezpieczyć moje zapotrzebowanie na piękno.
Więc się dzielę tym pięknem każdego dnia, zwłaszcza w relacjach na fb.
I tu, w tym miejscu, któremu poświęciłam już ponad 10 lat swojego życia...
A ponieważ kocham Anioły, jeden z nich namalowany dla ważnej Osoby, bardzo pasuje do mojego ogródka pełnego wszystkiego:-)

Ale wróćmy do kwiatów. 
Lilie i liliowce miały już swój post, ale nie odpuszczają:-)

Ale wróćmy do innych kwiatów, które mogą się poczuć urażone...Na przykład moje i mojej Mamy ukochane " chmurki" czyli floksy. 

Albo ostróżki...

i...nadal róże...

Reszta kwiecia musi poczekać w kolejce...
Bo ja teraz chcę się pochwalić przemiłym spotkaniem z Maksem w kolorowej wiosce, czyli w Zalipiu..
Szybka, spontaniczna wizyta Maksa, moje szybkie wyrwanie się z domu i w efekcie mile spędzony czas, który był wyjątkowy dla nas obojga przeżywających mocno niedawne odejścia najbliższych Osób...Maks jest wyjątkowym, młodym człowiekiem, reprezentuje system pięknych wartości, jest wielukierunkowo uzdolniony, a przy tym bardzo skromny.
Szlachetny charakter i dobroć jaką wyniósł z rodzinnego domu, sprawia, że jego towarzystwo jest zawsze miłe.

W spiżarni czekają na otwarcie syropy z mniszka i kwiatów czarnego bzu wykonane przez Maksa, któremu sztuka kulinarna nie jest obca. Zachęcam Was do odwiedzenia jego bloga https://kochamswojswiat.blogspot.com/,  którym trzeba się zachwycić.
A Maksowi serdecznie dziękuję za to ważne dla mnie spotkanie.
Ogród zatrzymuje mnie długo wieczorną porą, ale czytania nie zaniedbuję:
Zajrzałam więc  w świat malarzy...

i w czasy minionej, a dobrze zapamiętanej epoki, której tajemnice wychodzą teraz na światło dzienne...

A na zakończenie posta pierwszy mieczyk:-) czyli gladiola.

Oj, oj, jeszcze zagadka, bo dawno nie było żadnej, jak myślicie, kto sobie zbudował takie mieszkanko w wale nad Żabnicą?

Czekam na Wasze pomysły...

"Każdy dudek ma swój czubek", a zagadka w tle.

Te kolorowe, śmiesznie zachowujące się ptaki, fascynują mnie od dawna. Czasami pojawia się taki osobnik w okolicy, ale nie chce pozować do zdjęcia.
Dlatego zmuszona byłam do namalowania kolorowego dudka, własnego, który nie będzie uciekał i na pewno " nie wystrychnie mnie na dudka" :-)))

Tymczasem podglądam kowaliki i słucham pierwszych bywalców mojego przydomowego lasku.
Podziwiam amarylki, rozkwita ta trzecia ostatnia, którą powitałam z wielkim wzruszeniem, bo jej Ofiarodawcy nie ma już wśród nas.
Amarylka jest piękna i obdarowała mnie młodą cebulką, którą po przekwitnięciu kwiatów matki, zamierzam wyhodować.
W następnym poście zaprezentuję wszystkie trzy moje piękności.

Poziomki jeszcze drzemią, więc polecaną książkę sfotografowałam w towarzystwie amarylki.
A książka mnie zafascynowała, bo osnuta jest wokół twórczości słynnego malarza Edwarda Muncha, a w sposób szczególny traktuje o jego najsłynniejszym obrazie " Krzyk".
To debiut pisarski Lisy Stromme, ale przyznaję, niezwykły. Autorka ukazuje emocje targające wręcz ludźmi, dla których sztuka to życie, a życie to sztuka. Jestem pod wrażeniem jej interpretacji wspomnianych przez nią obrazów, a szczególnie żywiołu kolorów. A tłem jest oczywiście miłość, szalona, która z wielu powodów nie może się spokojnie spełniać. Warto przeczytać...

W moim ogródku zaczyna się coś dziać:-)
Jedne roślinki się ociągają, inne są już ciekawe świata.
Moja trudna zagadka brzmi: Kim jest ten "osobliwy" osobnik? Dla pocieszenia powiem Wam, że całkowitej pewności nawet ja nie mam. Wiem co tam rosło w ubiegłym roku, ale żeby tak wyglądać we wczesnym dzieciństwie??? Sama nie wiem. A więc zgadywankę czas zacząć.

Dziś post jest krótki z powodu mojej ciekawości, jakich to odpowiedzi udzielicie???
Do dzieła.