niedziela, 5 maja 2013

Gipsowe figurki z wiejskiego odpustu.

Stały od zawsze w naszym starym domu. Dwie gipsowe figurki: Maryi i Jezusa.
Jako pięcioletnia dziewczynka łamałam sobie głowę dlaczego P. Jezus jest mniejszy od Świętej Panienki skoro mężczyzna powinien być wyższy- takie miałam wówczas problemy!

Drewniany dom zbudował mój dziadek po kądzieli- Józef, tuż po wielkiej powodzi w 1934 r. Wtedy wylał Dunajec zalewając okoliczne wioski. Wraz z wodą popłynęły stare biedne chatki w mojej wiosce. Jako, że dziadek był świetnym na owe czasy cieślą, wybudował dom dla swojej rodziny, drewniany z pobielonymi wapnem ścianami. Dom miał dużą izbę, sień i małą izdebkę, w której stał piec chlebowy, miał też dobudowaną " komorę". Taki typowy dom zbudował też później dla innych rodzin.
 Jeden z takich domów zachował się do dziś w mojej wiosce, postanowiłam go uwiecznić na obrazie i bardzo szybko znalazł się  nabywca tej malarskiej wizji.




 W podobnym  domu upłynęło moje dzieciństwo, a do dziś zachował się jego fragment, ale już w zmienionej wersji. Utrwaliłam i ten obraz i on też powędrował daleko w świat.



W tym domu, na tzw. szafie trójce stały dwie figurki, które mój starszy brat wylosował prawie pół wieku temu na wiejskim odpuście. A odpusty bywały kolorowe, tradycyjne, ludzie ciągnęli pieszo lub furmankami z odległych miejscowości, zwłaszcza do pobliskiego Sanktuarium w Odporyszowie.
Nic więc dziwnego, że uroczystościom religijnym towarzyszyły kramy- miejsca spotkań po nabożeństwie, ulubione miejsca dla dzieci, które z niecierpliwością czekały zakończenia modlitewnych obrzędów, bo przecież " na kramach" była wata cukrowa i ciepłe lody, ciastka- całuski, piernikowe serca i mnóstwo innych rzeczy będących przedmiotem pożądania dzieciaków. Wszak zabawki nie były łatwo dostępne w tamtych czasach.
Pamiętam taki naszyjnik, zakupiony dla mnie przez rodziców- nigdy potem w życiu nie spotkałam nic równie pięknego...
Ale wróćmy do owych figurek, które przy remoncie starego domu zostały usunięte jako niemodne!
Był to czas zamiany starych obrazów- pięknych niekiedy oleodruków, gipsowych figurek, kilimów z religijnymi scenami na nowe- małe, bardziej" nowoczesne" symbole religijne. Tylko stare babcie pozostawiały w swoich izbach całe rzędy świętych obrazów. I nasze gipsowe figurki podzieliły los wielu podobnych " niepotrzebnych" przedmiotów. Od zniszczenia uratował je mój mąż, a ja kilka dni temu postanowiłam, że je odnowimy, bo przecież to rodzinna pamiątka. Mąż uzupełnił gipsowe braki, a ja pomalowałam je zgodnie z pierwowzorem.


Na pewno znajdą godne miejsce w naszym obecnym domu, a kiedyś, mam nadzieję w domu naszych dzieci.
W swej codziennej pracy przekazuję moim uczniom jak ważna jest tradycja, korzenie z których się wyrasta, wszystko to, co nasi ojcowie zdobywali dla nas ciężką pracą.
Myślę, że zapamiętają i będą chronić rodzinne "świętości".

Podczas malowania figurek przypomniała mi się wspaniała ( zwyczajna i niezwykła)  książka " Mój Chrystus Połamany" - O. Ramona Cue Romano, która w prosty sposób dotyka trudnych tematów i uświadamia nam, że ból nie omija żadnego człowieka. Warto do niej wrócić, a tym, którzy jej nie czytali, szczerze polecam.

A na koniec znów sentymentalne zdjęcie i powrót do wspomnień.

 Pięknej wiosny Wam życzę...

11 komentarzy:

  1. Twoje obrazy jak zwykle piękne:))pozdrawiam cieplutko:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Marzą mi się jeszcze pola lawendowe...

      Usuń
  2. Piękne te Twoje obrazy i opowieści o dawnych czasach:))Ja nie mam żadnych pamiątek po dziadkach,bo mieli dużo dzieci i rodzeństwo mojej mamy pozabierało wszystko,a mama nigdy nie była sentymentalna i nie przywiązywała wagi do pamiątek:)
    Basiu,jak uda mi się wyhaftować B to w jakich kolorach byś chciała?:)i czy chcesz sam haft czy uszytą poszewkę?:)pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  3. Bożenko, wspaniała wiadomość- moje kolory to czerwony, zielony, fiołkowy, szafirowy,rudy, miętowy( w zasadzie wszystkie kolory lubię, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w moich obrazach), możesz coś pokombinować, oczywiście, że proszę z poszewką i już myśl co chcesz bym wykonała dla Ciebie- odwdzięczę się z przyjemnością- pozdrawiam i czekam...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To dobrze Basiu:)zrobię coś,tylko daj mi czas ,bo muszę pojechać z córką do Zakopanego i jak wrócę to dam znać:)))

      Usuń
  4. Pięknie opowiadasz , chciałabym w takim domu mieszkać ach tak cofnąć się w czasie. Twoje opowieści na to pozwalają byleś pisała jak najczęściej.

    OdpowiedzUsuń
  5. Dziękuję, będę pisać skoro mam Czytelników, pozdrawiam:-)

    OdpowiedzUsuń
  6. Wspomnienia przeczytałam z wielkim zainteresowaniem - pięknie napisane.
    A obrazy... Tyle kolorów, tyle pasji, naprawdę jestem pod wrażeniem, coś niesamowitego.

    OdpowiedzUsuń
  7. Mi wakacje u babci upływały w takim domu i tez zbudowane ręką dziadka. Tęsknię czasem za tamtymi czasami.
    Figurki piękne!

    OdpowiedzUsuń