Odkąd sięgam pamięcią, książki były zawsze obecne w moim życiu! Jako małe dziecko, często chorowałam, więc ich obecność wspaniale rekompensowała mi brak rówieśniczego towarzystwa. Cztery lata starsza ode mnie sąsiadka czytała mi wiele książek do czasu kiedy zdecydowałam, że nie mogę być w tym temacie zależna! I tak oto, w wieku czterech lat posiadłam umiejętność czytania" drukowanego" dzięki podpatrywaniu starszego o 8 lat brata podczas jego nauki. Na moje pytania o kolejne literki, brat odpowiadał z pośpiechem, bo myślał jak wyrwać się z domu razem z kolegami i piłką:-) Ale ja byłam uparta i niebawem czytałam sama. Serię" Poczytaj mi, mamo", Basia czytała samej sobie, mówiąc " poczytaj mi, Basiu". Moi Rodzice nie byli zamożni, ale widząc mój zapał, nie żałowali pieniędzy na zakup książek i prasy.
Przy takiej lampie naftowej czytałam do dziesiątego roku życia, bo w naszej wsi nie było elektryczności. Miałam w tym temacie lepiej niż moja mama, która w czasach wojny podczytywała wespół ze szkolnym kolegą książki, ukradkiem, bo dziadek nakazał oszczędzać naftę, jako, że biedę cierpieli okrutną. Pamiętam owego "czytelnikowego" wspólnika mamy, który do późnej starości pożyczał stosy książek w naszej szkolnej bibliotece.Miłość do książek była silniejsza niż groźby dziadka nakazującego gasić lampę.
Ponieważ moja mama pracowała przez kilkadziesiąt lat jako ekspedientka w Wiejskim Domu Towarowym, zabierała mnie w letnim okresie do tej " dużej wioski" ( obecnie w tej wiosce od 15 lat kieruję gimnazjum), gdzie był kiosk " Ruchu", a w nim przeurocza Pani Marysia, która wpuszczała mnie do kiosku i pozwalała całymi dniami czytać gazety. Po kilku latach takiej komitywy, P. Marysia wybrała dla swojej córeczki imię Basia:-) Do dziś pamiętam tę radość, gdy P. Marysia oznajmiała mi, że właśnie" przyszły" nowe gazety.
Jestem jej wdzięczna za to, że dzięki jej wyrozumiałości moje wakacje były takie wspaniałe.
Cały plik gazet przynosiła każdej niedzieli po powrocie z kościoła, moja babcia.W tej samej co sklep miejscowości był kościół, chodziliśmy wszyscy pieszo na nabożeństwa. Ówczesny kościelny rozprowadzał prasę. Babcia szła na poranną Mszę św. więc po jej powrocie, mogłam zasiadać do lektury. Zakupiony plik gazet podpisany był " Kwapniowo" i widniała na nim cena łączna. Ale babcia też lubiła czytać, mimo, że nie miała dużo pieniędzy, gazety kupowała zawsze. Ach, jaka ciekawa była czarno- biała " Przyjaciółka" z tamtych lat...
Poszukałam więc w zasobach internetu zdjęcia tej wspomnieniowej gazety:
Tak wyglądał pierwszy numer z 1948 roku...
Kiedyś na starociach kupiłam taką figurkę żeby mi przypominała moją kochaną, światłą, zmarłą przed dwudziestu laty, Babcię.
Jedna z moich młodych koleżanek ma trzyletnią córeczkę. Raz w tygodniu pożycza w bibliotece kilka książek i czyta z córeczką ok. 1 godziny codziennie. Tak robi od momentu ukończenia roku życia Dziewczynki. Jestem pod wrażeniem mądrości tej młodej mamy. Daje swojemu dziecku, to, co najpiękniejsze...Podziwiam ją i pochwalam. Przywołuje we mnie wspomnienia, kiedy jako mała dziewczynka rowerem jeździłam do odległej kilka kilometrów biblioteki... Moja miłość do książek pozostała niezmienna...
A jeśli tego posta będą czytać młode mamy, chcę im powiedzieć, że warto w dzieciach takie zamiłowania rozbudzać od najmłodszych lat. Wszystkim czytającym życzę wspaniałych lektur i wiele czytelniczych radości... i serdecznie pozdrawiam.
Napiszcie proszę w komentarzach jakie są Wasze ulubione książki....
