"Na świętego Stanisława rośnie koniom trawa".

"Jeśli deszcze w maju, wszystko rośnie jak w gaju"- tak głosi przysłowie.
W moim ogródku chwasty rosną rzeczywiście jak w gaju, ale jest tak mokro, że niewiele można temu zaradzić.

Przydomowy lasek wygląda zielono i żółto, ale o tym w następnym poście.

Staram się pisać posta na św. Stanisława, bo mój Tato w tym dniu obchodził swoje święto.
Kochał bzy i tulipany. Jego bez już rozkwitł.

 W tamtych czasach, Mama sadziła te popularne- czerwone i cieszyła się, gdy na Stanisława zakwitała cała grządka, później zdobyła żółte.

Kiedy zakwitają bzy i tulipany, moje myśli wędrują ku Rodzicom i wspominam dobry czas szczęśliwego dzieciństwa.

Sadzę więc do gruntu nowe cebulki ( w doniczkach), mimo, że walka z nornicami nie jest łatwa.

 W tym roku zakwitły wszystkie na św. Stanisława.

 I radują oczy bogactwem barw i kształtów.

W takim dniu przychodzą refleksje...
Dziś uświadomiłam sobie, że nie mam prawie wcale wspólnych zdjęć z Rodzicami, jedynie te nieliczne z dnia I Komunii Świętej.
To były inne czasy, nawet na uroczystościach weselnych nie było fotografów. A szkoda.

Jedno z nielicznych zdjęć, bardzo słabej jakości, wszak w 1982 roku nic nie można było kupić, poza octem i marmoladą, jest pamiątką życzeń składanych sercem...
Jak widać, warto gromadzić fotografie, bo kiedyś będą one pamiątką ważnych chwil...zwłaszcza wtedy, gdy w naszym gronie zabraknie Bliskich.

"Tu moje miesce, tu nasz Kraj..."

Dzisiejszy post poświęcam Ojczyźnie postrzeganej przez pryzmat mojej małej Ojczyzny, która jest piękna i jest moim domem...

Słowa są tu zbędne, niech je zastąpią fotografie...

Od wielu lat młodzież naszego Gimnazjum
w dniu 3 Maja,
w święto Królowej Polski
i zarazem rocznicy uchwalenia
Konstytucji 3 Maja, prezentuje podczas mszy św. sprawowanej w intencji Ojczyzny,
program poświęcony Ojczyźnie.
Dzisiejsze święto w kalendarzu świąt kościelnych jest nieobowiązkowe,
ale mimo tego, kościół był wypełniony po brzegi.
Jak w każdym roku,
od chwili powstania Gimnazjum,
władze samorządowe złożyły w darze bukiet biało- czerwonych kwiatów ( na zdjęciu).
W uroczystości uczestniczył poczet sztandarowy z wizerunkiem naszego Patrona, Kardynała Stefana Wyszyńskiego, który Ojczyznę miłował całym sercem.

Przybyły też ze sztandarami jednostki OSP oraz młodzieżowa i dziecięca drużyna pożarnicza, wszak jutro dzień ich patrona, czyli św. Floriana.




Historia naszej Ojczyzny, bogata i tragiczna przypomina nam o naszej powinności pamiętania o Tych, co przez lata, w różny sposób, torowali drogę ku wolności.

Pewnie wiele osób spędziło długi majowy weekend w przepięknych miejscach świata i dobrze, jeśli te osoby zechcą się podzielić relacjami.
Zaś ja, pozostając w domu, cenię sobie to, co choć skromne, ale zawsze jest w zasięgu moich oczu i serca...

Różowym kwieciem mnie zasyp i obudź moje wspomnienia...

Pozwalamy im żyć dlatego, że cieszą nasze oczy i są z nami od lat...

Rosną na skraju naszego "laso- ogrodu" i mają tyle lat, o dużo lat. Nasze stare jabłonie pośród innych drzew owocowych.
Drzewa, a jakoby należały do rodziny. Powtarzają swój życiowy cykl każdego roku i każdego roku zasypują nas bladoróżowymi kwiatami. Przez kilka dni trwa seans piękna. Stare gałęzie obsypane kwieciem kierują się ku słońcu i zapraszają pod baldachim delikatnych płatków.
To nic, że potem zrzucają niedojrzałe jabłka w ogromnych ilościach na trawnik, że trzeba je wywozić, sprzątać, że muchy, że osy, że dodatkowa praca...że...

Z wiekiem człowiek staje się coraz bardziej sentymentalny, toteż nie wycinamy starych jabłoni. Niech sobie rosną.
Właśnie teraz rozpoczęły spektakl kwitnienia, ale pogoda jest nieodpowiednia

Zafascynowana starymi drzewami wystrojonymi w nowe szaty, namalowałam Anioła z kwiatem jabłoni.

Mimo wielu obowiązków i trudnych spraw, które gdzieś nieustannie krążą, cieszy mnie fakt, że udało się mi doprowadzić do finału projekt organizacyjny gimnazjum na przyszły rok i dopełnić wszystkim nauczycielom etaty w szkołach podstawowych.
Nikt w następnym roku nie zostanie u nas bez pracy.
Do tej radości dołączyły inne, blogowe, bowiem Małgosia ( też nauczycielka) obdarowała mnie wspaniałym przepiśnikiem, w który wpiszę tylko moje wypróbowane przepisy stanowiące niejako " specjalność Basi".

Małgosia z http://papierowy-jarmark.blogspot.com/
bo o Niej mowa, do tego cudeńka dołączyła piękna karteczkę z osobistym bardzo wpisem i oczywiście słodkości- uwielbiane przeze mnie chałwy i marcepany. Przydały się bardzo, bo gdy stres przybiera duże rozmiary, to moje łakomstwo rośnie.
Dziękuję Ci Małgosiu z całego serca.
Trafiłaś we właściwy czas- Ty wiesz...

 Piękną niespodziankę poczyniła mi Agatka  https://aggajas.blogspot.com/

Agatka wykonała dla mnie śliczną zawieszkę z inicjałem i jak pisze, kojarzy mnie z kwiatami, dlatego druga strona tonie w kwiatach.
Dziękuję Ci Agatko za wiosenny dar, który cudownie wpasował się w mojego posta.
Nawet dołączona karteczka jest wiosenna, ptaki i kwiaty zdają się zapewniać, że czas cieszyć się wiosną.

Z wiosennymi pozdrowieniami zapewniam, że zaglądam na zaprzyjaźnione blogi systematycznie, choć nie zawsze czas pozwala mi na pozostawienie komentarza.

Zanim przemarzły magnolie...

Każdego roku z wielką niecierpliwością, a zarazem radością czekam aż zakwitnie przydomowa magnolia.

Każdego roku planuję, że pojadę podziwiać magnolie pod Wawelem, albo w Baranowie Sandomierskim, albo w Łańcucie.
A potem coś staje na przeszkodzie, plany się zmieniają i pozostaje ta własna, przed domem, na którą mogę popatrzeć o dowolnej porze.
Tulipanowa, rośnie wolno, w formie drzewka i ma dość duże wymagania, ale jest piękna, więc coś za coś:-)

Kilka dni temu pewna Osoba zwierzyła mi się, że kocha kwiaty magnolii.
Zdążyłam namalować mały obraz nim magnolie skurczyły się pod mrozem i zamieniły w brązowe papierki.
Nie wiem, czy obraz przypadłby do gustu owej Osobie bo wiem, że woli ona tradycyjny styl malowania, a ja tym razem sięgnęłam po szpachelkę.

 Ilekroć mam komuś podarować obraz, mam wątpliwość, czy się spodoba, czy nie zostanie w pewien sposób" zmuszony" do zawieszenia czegoś, co nie odpowiada jego gustom, ot taki dylemat malarza- amatora:-)

 Zobaczymy, a może ta Osoba sama da sygnał, że chce mieć moje magnolie...

Ja natomiast z wielką radością noszę " magnoliowe ponczo" wykonane niegdyś przez Ewunię.
A pozostając w tym klimacie dokupiłam płaszczyk, może da się go niebawem znów założyć:-)

...i czekam na prawdziwą wiosnę:-)))

Nie pamiętam zaśnieżonych egzaminów gimnazjalnych.

Piszemy egzaminy. Dla Uczniów to ważne dni. Dla niektórych stres, inni podchodzą na luzie. Dyrektor jest obwarowany dziesiątkami przepisów, więc czujność musi być zachowana w najwyższym stopniu.

Najśmieszniejsze jest to, że testy są przywożone do szkoły w każdym dniu egzaminu o świcie- nasza szkoła od lat była zaopatrywana o 5 rano, w tym roku po długim oczekiwaniu na kuriera ( 1, 5 godz.) drepcząc z P. Pedagog w olbrzymim śniegu, zmarznięte czekałyśmy na przesyłkę.
Jak się okazało, nowy dostawca zmienił trasę, a ja się denerwowałam, że coś jest nie tak, więc czuwałam przed szkołą:-))))
Dziś już było lepiej, godzina 6 jest całkiem przyzwoita, a śnieg stopniał:-)

Mój ogród też cierpiał, a najbardziej magnolia- królewna w pełnym rozkwicie zmieniła barwę z delikatnego różu na niedelikatny brąz!!!

Zasypało też dwustuletnią gruszę u bł. Karoliny, ale pogoda nie przeszkodziła dużej grupie wiernych na odprawienie comiesięcznej Drogi Krzyżowej. Pośród zaśnieżonego lasu wyłaniały się całe zagajniki kwitnącej czeremchy, której kwiaty błyszczały w kroplach lodowatej wody. Na obszarach zalanych wodą żółciły się wesołe kaczeńce, a w bardziej suchych miejscach, swoje zamknięte główki zwiesiły zawilce.

Pogodowe szaleństwa utrudniają życie, ale w tych dniach przyroda pokazała inne oblicze piękna...

Dla równowagi, kwitną amarylisy ( pamiętacie, że niedawno szalały grudniki- podejrzewam, że czuły zbliżającą się zimę- wszak to zimowe kwiaty).

A w oktawie wielkanocnej pragnę podziękować kolejnym Osobom, które nadesłały mi piękne kartki i równie piękne życzenia.
Tym razem dziękuję: Karolince, Tereni, Agatce

oraz Małgosi B. i Eluni.

Jutro ostatni dzień egzaminów gimnazjalnych i mam nadzieję, że zawita słoneczna wiosna, czego Wam wszystkim życzę:-)
razem z amarylkami:-)

A przed chwilą p. listonosz przyniósł taką piękną kartkę od Ani K. że na pewno zimę przepłoszy:-)

Dziękuję Ci Aniu za piękno wychodzące spod Twoich rąk i wędrujące wielokrotnie pod dach mojego domu.