sobota, 29 lipca 2017

Opowiastki ze wsi wzięte.

Żniwa dobiegają końca.
Na ścierniskach zaczyna pomieszkiwać melancholia...
Tak mija lato, choć przed nami jeszcze sierpień, ale zebrane z pól zboża maja swoistą wymowę.
Nie mam żniw, mam wakacje, a nie mam nic wolnego czasu.
Tak bywa, ale cieszę się każdym dniem i wykradam piękne chwile, zapisuję na dysku serca i dziękuję nieustannie za każdy dzień, bo nic tu na ziemi nie trwa wiecznie- lato też.
W ubiegłą niedzielę byliśmy świadkami " jaskółczych chrzcin".
Tak mi się skojarzyło zachowanie tych wesołych ptaszków, które właśnie niedzielnego ranka wyprowadzały swoje młode poza miejsce zamieszkania.
Rodzice czwórki maluchów, zaprosili na tę chwilę mnóstwo " ciotek i wujków" ze wsi.
Całe jaskółcze stado krążyło nieustannie wokół drzwi do budynku gospodarczego z głośnym szczebiotem. Domyśliliśmy się, że obecność tylu jaskółek ( nigdy przedtem ani potem obce jaskółki nie przyleciały w to miejsce) ma na celu:
odstraszyć ewentualnych drapieżników i zachęcić dzieciaki do pierwszych lotów.
Ruch był niesamowity, nie robiłam zdjęć, bo nie chciałam przeszkadzać w tym wspaniałym rytualnym wręcz, tańcu.
Najpierw wyfrunęły dwie młode jaskółeczki, potem trzecia, a na czwartą, najsłabszą długo trzeba było czekać, ale ptaki były niestrudzone i cierpliwe.
Po kilku dniach próbnych lotów nasze maleństwa zasiadały już z innymi starszakami na drutach elektrycznych.
A na noc przylatują zgodnie do naszego budynku, rodzice śpią oddzielnie- na dużych gwoździach wbitych w stragarz, a dzieci na drążku, w czwóreczkę, skrzydło w skrzydło przytulone do siebie cieszą się swoją obecnością.
Wieczorem zamykam drzwi, by żaden drapieżnik nie miał dostępu, a wczesnym rankiem otwieram, one zaś nie bacząc na mnie wyfruwają z wielką radością.
Takie to opowieści snuję podczas lipcowych dni, a w nielicznych wolnych chwilach maluję wiejską rzeczywistość.
Przyroda też maluje- samo piękno...
 Lubię podpatrywać jej rytm i z Wami się nim dzielę.
 Pięknych, szczęśliwych letnich dni Wam życzę i dziękuję, że chcecie tu zaglądać:-)

38 komentarzy:

  1. "Na ścierniskach zaczyna pomieszkiwać melancholia". Tak właśnie jest, Basiu! Przedsmak jesieni, oznaka przemijania, ostatnie tego lata bujne kwitnienia.Nacieszmy sie tym, póki są. Łapmy chwile radosci i wzruszeń. Takie, jak te Twoje z jaskółeczkami i z malowaniem! A już za chwilę sierpień...
    Pozdrawiam Cię ciepło!:-))

    OdpowiedzUsuń
  2. Melancholia na polach to przedsmak jesieni. Czas biegnie tak szybko, że rzeczywiście trzeba łapać piękne chwile i zapisywać je na dysku serca.
    Miłej niedzieli Basieńko!

    OdpowiedzUsuń
  3. W mojej okolicy zniw nie ma jeszcze.Piekne foty dodałaś,tyle fajnych krajobrazów utrwaliłas i ten cudowny obraz,pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  4. Ty, jak nikt inny potrafisz namalować zmieniająca się rzeczywistośc.

    OdpowiedzUsuń
  5. Basiu,
    jestem jak zawsze oczarowana Twoimi postami, krajobrazami z okolicy, kwiatami. Mimo, że jest pełnia lata to w powietrzu czuć zbliżającą się już jesień. Obraz cudowny, pełen uroku i jednak "gdzieś jest prawdziwa ta wieś, zielona, pachnąca lnem,
    Z ulami wśród łąk, z garnkami co schną na płotach do góry dnem.
    Z chatami wśród pól i z mlekiem na stół, z żelazkiem, co duszę ma.
    Miłej, słonecznej niedzieli:)

    OdpowiedzUsuń
  6. VII

    srebrny sierp wśród gwiazd
    świerszcz smyk ścierniskiem ciągnie
    szepczący sierpień

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. VIII

      złote ścierniska na pielgrzymich szlakach
      Ave Maryja w ziołach zawieszone
      rozmodlony sierpień

      Usuń
  7. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję wszystkim, którzy wędrują ze mną polami, ścierniskami pod upalnym słońcem lipca...

      Usuń
  8. Cudnie Basiu. U nas jeszcze żniwa się nie rozpoczęły. Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Janeczko, u Was wszystko takie późne.

      Usuń
  9. Basiu - Matko Chrzestna jaskółczych dzieci - dziękuję za to wszystko, co znajduję na Twoim blogu.

    OdpowiedzUsuń
  10. U nas zamiast jaskółek jerzyki. POdobne chowiększe chyba.
    Śliczne zdjecia - zawsze zachwycam się Twoją umiejętnoscią patrzenia (i malowania)

    OdpowiedzUsuń
  11. Wiejskie klimarty, oj lubię :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Jak pięknie opisujesz życie takie zwykłe, a jakże niezwykłe. Opowieść o rodzince jaskółczej jest taka radosna. Natura maluje piękne obrazy, ale i Ty swoim talentem nie ustępujesz jej. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  13. Zachowanie jaskółek opisane przez Ciebie jest wzruszające, nawet takie małe ptaki potrafią działać razem. Piękna jest Twoja wieś, pięknie dzielisz się swoimi opowieściami, a obrazem zachwycam się jak zwykle :).

    OdpowiedzUsuń
  14. Piękny post, jak zwykle.Cudne zdjęcia.Lubię posiedzieć u Ciebie. Dziękuję.

    OdpowiedzUsuń
  15. Basiu przepiękne zdjecia i wpis :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Piękna opowieść. Dziś i u nas był słoneczny dzień, nie padało, ale też upał był niemożliwy, w porywach do 31 stopni. Za to wieczorem zgromadziliśmy się na tarasie, wnuczki bawiły się z kociakami, rozmawialiśmy, spożyliśmy pierwszą wspólną kolację na świeżym powietrzu, było cudnie. Żniwa się rozpoczynają, ponieważ pogoda nadal niepewna, niektórzy wyjechali kombajnami także w niedzielę.Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
  17. Cieszę się, że udało Wam się przetrwać i teraz taki piękny przychówek.
    Ja w dalszym ciągu dokarmiam maluchy sikorki, które przylatują na nerkowce. Dzisiaj też wywiesiłam na balkonie poidełko, a drugie wyniosłam przed blok, bo ptaki chodziły z otwartymi dziobami. Tylko czekać aż sąsiad z dołu zrobi mi awanturę, że znowu mu zas... balkon.
    Odnośnie zboża, to jako jedyny żółty kolor lubię ten w zbożu. Piękne zdjęcia.
    Pozdrówki.

    OdpowiedzUsuń
  18. Ileż pięknych i kolorowych zdjęć pokazujesz. Wszytskie sliczne. A Twoja malowan wiejska letnia rzeczywistość niezmiernie jest urokliwa. Tęsknię za taką rzeczywistością.
    Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
  19. U mnie jeszcze zboże stoi na polach. Wszystko jak zwykle później. Za to mogę dłużej cieszyć się takimi widokami :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Letnia rzeczywistość jest urokliwa. Dziekuję za Wasze miłe słowa😍

    OdpowiedzUsuń
  21. 'Tak bywa, ale cieszę się każdym dniem i wykradam piękne chwile, zapisuję na dysku serca i dziękuję nieustannie za każdy dzień, bo nic tu na ziemi nie trwa wiecznie- lato też.' Nic tylko to zacytować wszędzie gdzie się da. Czyta mi się Twoje teksty bardzo, bardzo przyjemnie. Wszystko jest pisane sercem i dlatego ma taką moc. Bardzo mnie Twoje posty relaksują. Nawet zdjęcia są jakieś takie relaksujące. Opowieść wspaniała. Nie wiedziałam Basiu, że malujesz. Wspaniały obraz, piękna kolorystyka. Bardzo mi się podoba. Zaglądać mi się do Ciebie chce i to bardzo.

    Pozdrawiam i życzę bardzo udanego, przepełnionego radością tygodnia. :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Piękny opis.. Niestety żniwa zaczynają nowy etap a kończą stary.. Póki co cieszmy się promieniami słońca i kwitnącymi kwiatami.. Pozdrawiam..;)

    OdpowiedzUsuń
  23. Tak dokładnie, nic tutaj nie trwa wiecznie i trzeba cieszyć się z każdej najmniejszej chwili, bo właśnie w tym najmniejszym ukryte jest największe piękno tego świata.. :-)

    OdpowiedzUsuń
  24. Sielskie klimaty, to moje ukochane klimaty... pełno kwiatów, słońca, beztroskich, ogromnych łąk i pól, to jest najpiękniejsze, co człowiek może zobaczyć i doznać ♥ Pozdrawiam serdecznie i zapraszam do swojego kącika! :)

    OdpowiedzUsuń
  25. Dziękuje Wam wszystkim za miłe odwiedziny i serdecznie pozdrawiam😍

    OdpowiedzUsuń
  26. Cudownie tu u Ciebie, Basiu !!!
    Stasio już mocno mnie przytula (na początku mnie tolerował jedynie), takie robię postępy w opiekowaniu się dzieciaczkami, hehe.
    Na działce u mnie pokazy robią motyle. Pokaże kiedyś takie "stado" Uściski serdeczne, Basiu :-D

    OdpowiedzUsuń
  27. Cudownie, że masz jaskółeczki. Nie wszędzie się osiedlają:)
    Melancholia mieszka już nie tylko na ściernisku... Widać, że lato ku jesieni idzie. Szkoda, że u nas jest tak króciutko ciepło. Ale jak piszesz, należy cieszyć się każdym dniem i dziękować za to co przeżywamy:)
    Twój nowy anioł, jest bardzo ciekawy i chałupka taka kolorowa.. jak w Zalipiu:)

    OdpowiedzUsuń
  28. Ale Wy sobie ładnie żyjecie w zgodzie z jaskółkami. Zazdroszczę, że możecie obserwować ich życie z bliska :) Twoje prace oraz zdjęcia jak zwykle piękne :)

    OdpowiedzUsuń
  29. Bardzo lubię Basiu Twoje opowieści ! Obraz z chatą i aniołem jest przepiękny :)
    Pozdrawiam ciepło :)

    OdpowiedzUsuń
  30. Fantastyczna historia z tymi jaskółkami! Uwielbiam takie opowieści, no i własne obserwacje, ale sama rzadko mam okazję takie cuda zobaczyć :)

    OdpowiedzUsuń
  31. Swojskie klimaty Basiu przedstawiasz. Na szczęście poza miasto, w pola mam niedaleko, wiec rowerami z małżonka sobie takie wyprawy organizujemy (tylko nie w te upały). Pamietam jeszcze z młodości, jak w okresie żniw pola pełne były sasiadów i znajomych pomagajacych rolnikowi. Sam w tym uczestniczyłem.Potem, gdy przyszła era kombajnów, to pod drzewami siedzieli w cieniu rolnicy czekający w kolejce na kombajn. Dziś już snopków zboża ani mendli nie zobaczysz na rżyskach, nie usłyszysz sierpniowego śpiewu młocarni. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  32. To był inny świat...
    Było w nim tyle trudu, znoju...i zwyczajnej radości...

    OdpowiedzUsuń
  33. Piękne zdjęcia.

    Niestety nie udało się zajechać do Zalipia... :( Następnym razem może?
    serdeczności ślę

    OdpowiedzUsuń
  34. Kocham lato...jego kolory i ciepło na twarzy:) dla rolników to czas wzmożonego wysiłku, a dla pozostałych czas zachwytu kolorami i wspaniałością przyrody:)

    OdpowiedzUsuń
  35. Basiu piękna jest ta Twoja wiejska rzeczywistość,w cudowny sposób o niej opowiadasz,aż miło czytać:)
    Bardzo wymowny obraz,cudny,zachwycam się nim:0
    Buziaki zostawiam :)

    OdpowiedzUsuń